Je grenzen kennen en ze dan ook bewaken

Het is zondagnamiddag en ik voel de stressgevoelens binnensluipen wanneer ik aan mijn agenda voor de komende werkweek denk. De voorbije weken waren erg druk en ik voel dat ik net iets te vaak over mijn grenzen ben gegaan. Mijn lichaam geeft aan dat het echt tijd is voor een ‘day off’. En toch twijfel ik nog een paar uren vooraleer ik actie onderneem. Ik bekijk mijn agenda nog eens en ik wik en weeg. En dan hak ik de knoop door. Ik laat mijn collega weten dat ik de afspraak van maandagochtend niet kan nakomen en ik leg uit waarom. Ik schaam mij niet meer om te zeggen dat mijn lichaam vraagt om rust. Mijn collega kent mijn situatie en is heel begripvol. Ze zegt zelfs ‘goed dat je het aangeeft’! En ik voel onmiddellijk een last van mijn schouders vallen en de stress maakt plaats voor rust. Oef, een dag voor mezelf. Ik kan gaan rusten wanneer mijn rug dat vraagt. Ik kan misschien nog eens gaan wandelen met Billie, onze hond, dat is lang geleden. En ik heb tijd om wat werk in te halen dat is blijven liggen, maar dan wel op mijn tempo. Ik hoef nergens te zijn, niks moet, alles mag.


Je grenzen kennen is één ding, maar ze daarna ook bewaken is nog een ander paar mouwen. Nu bijna zeven jaar geleden werd ik van de ene op de andere dag geconfronteerd met de grenzen van mijn lichaam. Ik ben een van die vele mensen met chronische pijn. Niks aan te doen. Het zij zo. In werkelijkheid heeft mij ettelijke jaren gekost om ermee in het reine te komen. En dan nog…


Vandaag ben ik Anouk 2.0. Ik ben dezelfde Anouk van voor de pijn, maar toch niet helemaal. Ik heb mezelf moeten heruitvinden. Mijn talenten blijven mijn talenten, maar ik vul ze anders in. Mijn dromen zijn andere dromen geworden en heel ver in de toekomst denken doe ik niet meer. Werken, werken, werken en maar doordoen, zeker niet opgeven, nog een klusje hier, nog een boodschap daar, nee, dat kan ik niet meer. Ik neem nu de dagen zoals ze komen: ’s morgens opstaan en voelen ‘dit wordt rust nemen vandaag’ of ‘hmm, dat valt hier precies goed mee vandaag’. Nadat ik mijn zoontje heb weggebracht naar school al een half uur gaan rusten om dan het volgende te kunnen doen, enz.


Ik heb moeten leren om mijn grenzen te bewaken. Eerst voor mezelf, maar dan -en dat is misschien nog het moeilijkst- ook in situaties met de mensen die ik lief heb rondom mij. Begrip voor de situatie komt soms uit onverwachte hoeken. Soms word je ook onaangenaam verrast door opmerkingen of reacties van mensen van wie je dacht dat ze het wel zouden begrijpen en dan zet je weer drie stappen terug. Mij laten omringen door mensen die mij nemen zoals ik ben, dat doet mij deugd. Mijn energie is zo kostbaar dat ik geen tijd meer steek in mensen of activiteiten die me meer energie kosten dan geven. Is dat cru? Misschien wel, maar zorgen voor jezelf is oh zo belangrijk.


Vind ik dit gemakkelijk? Nee. Wel integendeel! Het andere mensen naar hun zin maken en altijd maar ja zeggen wanneer iemand iets vraagt, was heel erg aanwezig in Anouk 1.0 en dat is een bug die nog niet is opgelost in de 2.0 versie… En dus is het moeilijk om voor de zoveelste keer ‘nee’ te zeggen wanneer iemand vraagt om eens af te spreken. Of wanneer ik op het laatste moment moet afzeggen, omdat het echt niet gaat. Of wanneer iets georganiseerd wordt en ik niet kan helpen.




Mijn perfectionismepatroon is ook nooit ver weg. Dat helpt niet als het op zelfzorg aankomt. Daar zit ik dan op mijn rustige dag. Ik zit buiten in de tuin en het gras moet dringend (!) afgereden worden. Ik doe dat nog wel graag. Dat maakt mij rustig en de geur van vers gemaaid gras geeft een instant vakantiegevoel. Maar natuurlijk is rondsjezen met een grasmachine niet goed voor de rug. Dus ik begin. Nog een rij, nog een rij, oei, die rug begint zich al te roeren. Komaan, doe nog maar wat verder (ja Ms. Perfect, ’t is al goed). En dan denk ik ineens ‘foert, ik ga mij nu toch gewoon een kwartier in mijn tuinstoel zetten of zo lang het nodig is’. En voila, daar zit ik dan, met een half gemaaide gazon, wat bruine plekken hier en daar van een zwembadje en een hond die graag gaten tot in China graaft (zoals bij Jommeke he) en Ms. Perfect maakt plaats voor Ms. 'Ik kan zo ook wel genieten'.


En ik ben fier op mezelf omdat ik geluisterd heb naar mijn lichaam. Want op ‘goeie’ dagen is het zo makkelijk om overmoedig te worden en te doen alsof alles nog is zoals het was.

En dat gras? Dat is in drie keer gemaaid. En daar heeft geen haan naar gekraaid.

1 keer bekeken

© 2020 by flowfix. Proudly created with Wix.com